Paweł Miśkiewicz

 

Reżyser teatralny i aktor. Dyrektor artystyczny Teatru Polskiego we Wrocławiu (2000–2004), dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. G. Holoubka (2008–2012). Pomysłodawca i twórca Wrocławskiego Forum Dramaturgii Współczesnej EuroDrama (2002–2004) oraz Intermedialnego Forum Teatru baz@rt w Krakowie (2004–2005). Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Aktorskiego (1989) i Wydziału Reżyserii Dramatu (1995) Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie. Studia aktorskie kończył rolami dyplomowymi u Jerzego Jarockiego (Podejrzany typ w „Samobójcy” Nikołaja Erdmana, 1987) i swojego mistrza Krystiana Lupy (Alosza Karamazow lub w drugiej obsadzie Dymitr Karamazow i Zosima w „Braciach. Dialogach o miłości i zbrodni, o Bogu i szatanie z powieści” „Bracia Karamazow” Fiodora Dostojewskiego, 1988). Od razu został zaangażowany do zespołu aktorskiego Starego Teatru w Krakowie, skąd odszedł w roku 2000. Jako reżyser zadebiutował „Czekając na Godota” Samuela Becketta w PWST w Krakowie. Kolejne jego przedstawienia to: „Śniadanie u Tiffany’ego” wg Trumana Capote’a w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie, „Taniec śmierci” Augusta Strindberga w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi (1994; także opracowanie tekstu, scenografia i opracowanie muzyczne), „Hedda Gabler” H. Ibsena w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie (1995; także scenografia), „Ona” Rafała Maciąga w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie (1997; także scenografia wraz z Tomaszem Polasikiem), „Sztuka” Yasminy Rezy w Teatrze Polskim we Wrocławiu (1998; nagroda główna, III Festiwal Komedii Talia w Tarnowie, 1999), „Głód” wg Knuta Hamsuna w Teatrze Nowym w Łodzi (2000; także adaptacja), „Rajski ogródek” wg T. Różewicza w PWST w Krakowie (2001; dyplom Wydziału Aktorskiego; nagroda za reżyserię i nagroda dla zespołu, VII Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, 2001; nagroda zespołowa prezydenta Łodzi, XIX Festiwal Szkół Teatralnych w Łodzi, 2001; Ludwik – nagroda krakowskiego środowiska teatralnego w kategoriach Najlepszy spektakl i Najlepsza reżyseria, 2002; wyróżnienie, IV Przegląd Współczesnego Dramatu w Zielonej Górze, 2002), „Wiśniowy sad” Antona Czechowa w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2001; także opracowanie tekstu; Statuetka Wojciecha w uznaniu zespołowości, XLI Kaliskie Spotkania Teatralne, 2001), „Przypadek Klary” Dei Loher w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2001; również transmisja w TVP Kultura, 2007), „Płatonow” A. Czechowa w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2002; także opracowanie tekstu), „Chleb powszedni” Gesine Danckwart w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2002 [spektakl warsztatowy], 2003 [premiera]; także aranżacja przestrzeni; nagroda jury i nagroda dziennikarzy, XXXIX Ogólnopolski Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie, 2004), „Zabawy na podwórku” na podstawie „Sytuacji rodzinnych” Biljany Srbljanović, „Piaskownicy” Michała Walczaka i „Zabaw na podwórku” Edny Mazyi w PWST we Wrocławiu (2003; dyplom Wydziału Aktorskiego), „Niewina” D. Loher w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (2004; Nagroda im. Konrada Swinarskiego, 2004; Grand Prix za reżyserię (ex aequo z Anną Augustynowicz), III Festiwal Prapremier w Bydgoszczy, 2004; najlepsze przedstawienie w werdykcie publiczności, XI Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi, 2005), „Ćwiczenia z Czechowa” wg „Trzech sióstr” A. Czechowa w PWST w Krakowie (2004; dyplom Wydziału Aktorskiego), „Verklärte Nacht” M. Bajera w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2004 [spektakl warsztatowy], 2005 [premiera]; także opracowanie tekstu; II miejsce w plebiscycie publiczności, II Wrocławskie Forum Dramaturgii Współczesnej EuroDrama, 2004; nagroda za reżyserię i II nagroda zespołowa dla realizatorów i wykonawców, XI Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, 2005; nagroda ministra kultury w kategorii Najlepszy spektakl teatru instytucjonalnego, XLI Ogólnopolski Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie, 2006), „Auto da fé” wg Eliasa Canettiego w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (2005; także adaptacja), „Alina na zachód” Dirka Dobbrowa w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2006), „Sen o jesieni” Jona Fossego w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi (2006; także opracowanie tekstu i opracowanie muzyczne), „Sztuka” Y. Rezy w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2006; także opracowanie muzyczne), „Przedtem/potem” Rolanda Schimmelpfenniga w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (2006; także opracowanie muzyczne), „Peer Gynt. Szkice z dramatu Henrika Ibsena” w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2007), „Dobry człowiek z Seczuanu” Bertolta Brechta w PWST w Krakowie (2008; dyplom Wydziału Aktorskiego), „Alicja” wg „Alicji w Krainie Czarów” i „Alicji po drugiej stronie lustra” Lewisa Carrolla w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2008; także scenariusz wraz z Dorotą Sajewską), „Całopalenie” D. Loher w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2009), Próby wg Letników M. Gorkiego oraz „Stalkera” i „Ofiarowania” Andrieja Tarkowskiego w PWST w Krakowie (2010; dyplom Wydziału Aktorskiego; reżyseria wspólnie z Maciejem Podstawnym), „Lepszy świat” na podstawie „Arabskiej nocy” i „O lepszy świat” R. Schimmelpfenniga w PWST we Wrocławiu (2010; dyplom Wydziału Aktorskiego), „Klub Polski” [o Wielkiej Emigracji] w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2010; także scenariusz wraz z D. Sajewską; wyróżnienie za koncepcję przedstawienia, XXXVI Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska”, 2011), „Mewa” A. Czechowa w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (2011; także scenariusz i opracowanie muzyczne), „Kupieckie kontrakty” Elfriede Jelinek w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy (2011), „Wnętrza” Woody’ego Allena w Teatrze Nowym w Poznaniu (2013; także adaptacja i opracowanie muzyczne), „Jak wam się podoba? Rewia egzystencjalna” w PWST w Krakowie (2013; dyplom Wydziału Aktorskiego), „Mars: Odyseja” P. Miśkiewicza i Damiana Dąbka w Teatrze Powszechnym w Łodzi (2014), „Podróż zimowa” E. Jelinek w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2014; także opracowanie tekstu) oraz „Kto wyciągnie kartę wisielca, kto błazna?” wg „Króla Leara” Williama Shakespeare’a (Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie – Małopolski Ogród Sztuki, 2015). Inscenizował też Koncert Galowy XXXIV Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu – „Zawsze może być gorzej” z piosenkami Jerzego Wasowskiego (2013). Jest ponadto laureatem Nagrody im. B. Korzeniewskiego (1995) oraz Paszportu „Polityki” w dziedzinie teatru za rok 2000 za „wnikliwość czytania dwudziestowiecznej literatury w teatrze” (2001).

 

Reżyser spektaklu: Podopieczni, Sceny Dantejskie #13

Grzegorz Wiśniewski

Etatowy reżyser Teatru Wybrzeże. Jeden z najciekawszych i najlepszych polskich reżyserów średniego pokolenia. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie (1996). Zadebiutował w 1997 roku w Krakowskim Teatrze Scena STU Babińcem Czechowa, przygotował tam jeszcze Prezydentki Schwaba (1999). Reżyserował w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego (Zdarzenia na brygu Bandury Gombrowicza, 1999; Płatonow Czechowa, 2000), w teatrach wrocławskich: Współczesnym (Rzeźnia Mrożka, 2000) i Polskim (Jan Gabriel Borkman Ibsena, 2005), w warszawskim Powszechnym (Prezydentki Schwaba, 2001; Kształt rzeczy LaBute'a, 2002; Białe małżeństwo Różewicza, 2003; Letnicy Gorkiego, 2004), w Narodowym (Królowa Margot Dumas, 2012) i Studio (Józef i Maria Turriniego, 2011), w Teatrze im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy (Plastelina Sigariewa, 2005), w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (Mewa Czechowa, 2007), w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi (Brzydal von Mayenburga, 2007 - polska prapremiera; Zagłada ludu albo moja wątroba jest bez sensu Schwaba, 2008; Przed odejściem w stan spoczynku Bernharda, 2010; Król Ryszard III Shakespeare'a, 2012), w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu (Maria Stuart Schillera, 2008; Śnieg Witkacego, 2010). Od 2001 roku jest etatowym reżyserem Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zrealizował Jana Gabriela Borkmana Ibsena (2001), Mewę Czechowa (2002), Matkę Witkacego (2003), Przed odejściem w stan spoczynku Bernharda (2004), Księżną D'amalfi Webstera (2006), Słodkiego Ptaka Młodości Williamsa (2008), Zmierzch bogów Viscontiego (2009), Personę Bergmana (2010), Płatonowa Czechowa (2013). Jest laureatem wielu prestiżowych nagród teatralnych, m.in. Nagrody im. Konrada Swinarskiego, Złotego Yoricka w konkursie na najlepszą polską inscenizację dzieł Willama Shakespeare'a za reżyserię Ryszarda III oraz Feliksa Warszawskiego za reżyserię Królowej Margot.

Reżyser spektaklu: Plastiki, Maria Stuart, Sceny Dantejskie #5

Krzysztof Garbaczewski

Polski reżyser teatralny, scenograf i autor adaptacji. Tworzy interdyscyplinarne spektakle, teatralne instalacje łączące performans, sztuki wizualne i muzykę. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Wyreżyserował spektakle: „Chór sportowy” Elfriede Jelinek (2008, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), „Opętani” wg Witolda Gombrowicza (2008, Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu), „Nirwana” (2009, Teatr Polski we Wrocławiu), „Odyseja wg Homera” (2009, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu), „Biesy” Fiodora Dostojewskiego (2010, Teatr Polski we Wrocławiu). Jego spektakle są prezentowane na polskich i międzynarodowych festiwalach teatralnych. W 2009 otrzymał nagrodę za reżyserię spektaklu „Opętani” na XXXIV Opolskich Konfrontacjach Teatralnych Klasyka Polska. Spektakl otrzymał także wyróżnienie w IV Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej. W 2010 roku „Odyseja” została laureatem I Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-teatr, otrzymując główną nagrodę. W 2010 roku Krzysztof Garbaczewski został również laureatem konkursu „Talenty Trójki” w kategorii teatr. W Starym Teatrze w Krakowie Garbaczewski pokazał „Poczet królów polskich”. Kolejnymi przedstawieniami były „Kamienne niebo zamiast gwiazd” Marcina Cecko z muzyką Julii Marcell, „Życie seksualne dzikich” oraz „Kronos”. 

 

 

 

 

 

Reżyser spektaklu: Robert Robur, Sceny Dantejskie #4

Michał Borczuch

Urodzony w 1979 roku w Krakowie. Ukończył Wydział Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Wydział Reżyserii w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Stypendysta programu The Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative dla najzdolniejszych młodych artystów z całego świata. Jego pierwszym przedstawieniem były „KOMPOnenty” Małgorzaty Owsiany przygotowane w 2004 roku podczas Intermedialnego Forum Teatru baz@rt. Spektakl, do którego razem z Anną Marią Karczmarską przygotował także dekoracje, został włączone do repertuaru Starego Teatru.Jego kolejne przedstawienie, „Wielki człowiek do małych interesów" Aleksandra Fredry, postało także w Starym Teatrze (tam również był reżyserem i scenografem, 2005). Dwa lata później zadebiutował w Warszawie spektaklem "Leonce i Lena" Georga Büchnera w Teatrze Dramatycznym. W tym samym roku w Starym Teatrze Borczuch wystawił "Lulu" Franka Wedekinda, historię małoletniej prostytutki. Po raz pierwszy w Polsce pokazano nieocenzurowaną wersję dramatu.W 2009 w  TR Warszawa Borczuch przygotował swoją wersję "Portretu Doriana Graya" wg powieści Oscara Wilde'a. W tym samym roku w krakowskim Narodowym Starym Teatrze reżyserował "Wertera" na podstawie powieści Goethego. Borczuch, uznawany za jednego z najzdolniejszych reżyserów młodego pokolenia współpracuje również z wrocławskim Teatrem Polskim, w którym zrealizował inspirowany myślą Freuda spektakl "Hans, Dora i Wilk". Rok 2012 to także debiut Michała Borczucha na deskach teatru Schauspielhaus w Duesseldorfie, gdzie powstał spektakl inspirowany głośną książką Swietłany Aleksijewicz "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety".

W 2012 nominowany do Paszportów Polityki. W tym samym roku, jako jeden z siedmiu wyselekcjonowanych twórców z całego świata Borczuch zaprezentował w Wenecji fragmenty swojego spektaklu "Apokalipsa", nad którym przez rok pracował pod czujnym okiem swojego mentora Patrice'a Chéreau. Literacką podstawę spektaklu stanowią dwie ostatnie książki jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci dwudziestowiecznego dziennikarstwa politycznego Oriany Fallaci (Wywiad z samą sobą oraz Apokalipsa) oraz niedokończony projekt literacki i filmowy, tzw. Trylogia śmierci, reżysera, dramatopisarza i poety Piera Paola Pasoliniego. Premiera "Apokalipsy" odbyła się we wrześniu 2014 w Nowym Teatrze w Warszawie, reżyser otrzymał za nią Grand Prix na festiwalu Boska Komedia.

 

Magda Szpecht

Studentka  reżyserii PWST w Krakowie. Ukończyła Dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Wrocławskim. Publikowała m.in. w „Lampie" i „Newsweeku". Autorka instalacji i projektów performatywnych, m.in  „Nowewyzwolenie.doc", „C'est la vie"  (Teatr Polski Wrocław), „Ja nie jestem normalnym mieszkańcem tego miasta" (PWST Kraków, konferencja "Odpowiedź Swinarskiemu"), „Z ogniem w głowie" podczas Dni Dramaturgii 2014 w TD w Wałbrzychu oraz „dolphin_who_loved_me " (Sopot Non Fiction 2014), który zdobył główną nagrodę Jury podczas  100°Berlin Festival oraz był prezentowany m.in w Marsylii, Hannoverze, Maltafestival i showcase Polska New Theatre w Bydgoszczy. Rezydentka festiwalu NEDRAma 2015 w Sofii z projektem "Museum of Catastrophes". Wyreżserowała „Możliwość wyspy" w TR Warszawa. 

Anna Smolar

Polsko-francuska reżyserka teatralna, tłumaczka. Absolwentka literaturoznawstwa na Uniwersytecie Paris Sorbonne. W 2001 roku założyła w Paryżu zespół La compagnie Gochka, z którym realizowała spektakle: Gorzkie łzy Petry Von Kant Rainera Wernera Fassbindera, Wyspa niewolników Pierre’a Marivaux i Sextuor Banquet Armanda Llamas. Od 2005 roku reżyseruje w Polsce, m. in: Zamianę Paula Claudela w Teatrze Śląskim, Maestro Jarosława Abramowa-Newerlego w Laboratorium Dramatu w Warszawie, Jedną ręką Joëla Pommerata w Teatrze Studio, Panią z Birmy w Teatrze Polonia, Obcego Alberta Camus w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Wariatkę z Chaillot w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku. W Opolu w Teatrze im. Kochanowskiego wystawiła Aktorów prowincjonalnych i Bullerbyn. W Nowym Teatrze w Warszawie wyreżyserowała spektakle Enter i Pinokio. Autorka tłumaczenia na język francuski książki Grażyny Jagielskiej Miłość z kamienia.

Małgorzata Warsicka

Obecnie kończy wydział Reżyserii Dramatu w PWST w Krakowie. Absolwentka Architektury i Urbanistyki na Politechnice Krakowskiej. Jej debiut reżyserski, spektakl „Jakobi i Leidental” H.Levina, który zrealizowała w Teatrze im. L.Solskiego w Tarnowie, został nagrodzony na Festiwalu Debiutantów „Pierwszy Kontakt” w Toruniu w 2015r i "Forum Młodej Reżyserii" w Krakowie w roku 2014. Współpracowała także z Teatrem S.Jaracza w Olsztynie, Teatrem Studio w Łodzi, Akademią Muzyczną im. F.Nowowiejskiego  w Bydgoszczy oraz Akademią Muzyczną im.I.J.Paderewskiego  w Poznaniu. Była  asystentką Mariusza Trelińskiego w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie.

Reżyser spektaklu: Dzieje upadków, Sceny Dantejskie #10

Anna Karasińska

Rocznik 1979. Urodzona w Łodzi. Absolwentka reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Studiowała również filozofię na Uniwersytecie Łódzkim oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Jej szkolne krótkometrażowe filmy fabularne i dokumentalne były pokazywane na kilkudziesięciu festiwalach na całym świecie i zdobyły kilka międzynarodowych nagród. Zrealizowany w 2015 W TR Warszawa spektakl „Ewelina płacze” został uznany za jedno z najważniejszych teatralnych przedstawień sezonu, a ponadto otrzymał trzy prestiżowe nagrody: Nagrodę Promocyjną im. Kazimierza Krzanowskiego dla Anny Karasińskiej oraz Nagrodę Magnolii – Nagroda Miasta Szczecina dla Marii Maj, Eweliny Pankowskiej, Adama Woronowicza i Rafała Maćkowiaka na 51. Przeglądzie Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2016 w Szczecinie; Nagrodę Aktorską dla Marii Maj, Eweliny Pankowskiej, Adama Woronowicza i Rafała Maćkowiaka na 56. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Natomiast Jury 7. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr” 2016 postanowiło przyznać nagrodę dla Anny Karasińskiej za najlepszą reżyserię „Drugiego spektaklu”, zrealizowanego w 2016 w Teatrze Polskim w Poznaniu.

Reżyser spektaklu: Drugi spektakl, Sceny Dantejskie #7

Wiesław Hołdys

fot. K. Kierys

Reżyser, absolwent teatrologii UJ i reżyserii PWST w Krakowie (1988 r.),  autor ponad 40 spektakli realizowanych w kraju i za granicą, prezes, założyciel i reżyser wszystkich spektakli Stowarzyszenia Teatr Mumerus, laureat kilku nagród i wyróżnień (między innymi Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego), a także dwukrotny stypendysta Ministerstwa Kultury. W 2013 roku został wyróżniony w konkursie EDU INSPIRACJE jako europejski edukator teatralny. W roku 2015 otrzymał nagrodę Województwa Małopolskiego "Ars Quaerendi" w kategorii "Mistrz". 

Reżyser spektaklu: Stół z powyłamywanymi nogami

Aneta Groszyńska

Absolwentka Reżyserii na Akademii Teatralnej w Warszawie i Wydziału Wiedzy o Teatrze (AT) oraz Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach. Uczestniczka wielu warsztatów i staży, m. in. w Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richard w Pontederze. Asystentka Iwana Wyrypajewa przy spektaklu „Taniec Delhi” w Teatrze Narodowym w Warszawie. Stypendystka Ministra Kultury w  2011r. Od 2004 roku prowadzi warsztaty pracy z aktorstwa, z ciałem i głosem m. in. warsztaty Ciało-głos-partner w ramach Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych w Warszawie. (współpraca ze Studiem Teatralnym). Zrealizowała m.in. „Karaoke Box” w Teatrze im. J. Słowackego w Krakowie oraz „Lalkę” w Teatrze Polskim w Bielku-Białej. Współtwórczyni „Fabularnego przewodnika po ostatnich pożegnaniach” w Klubie Komediowym w Warszawie. 

Jakub Skrzywanek

Absolwent Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2013 roku w ramach stypendium studiował na Uniwersytecie Karola w Pradze oraz pobierał kursy w tamtejszej szkole teatralnej - DAMU. Od 2014 roku jest studentem Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. W roku 2015, w ramach zajęć, wyreżyserował spektakl „#Peer.10.15.” grany później w krakowskim teatrze Barkah. W styczniu 2016 roku oficjalnie zadebiutował spektaklem „Cynkowi chłopcy" zrealizowanym w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, za który otrzymał I nagrodę na Festiwalu m-Teatr w Koszalinie. Spektakl zdobył także inne nagrody, m.in. nagrodę publiczności. Jest także laureatem stypendium artystycznego Prezydenta Wrocławia. Był asystentem m.in. Pawła Miśkiewicza i Agnieszki Olsten.  Przygotowywał liczne performance i czytania prezentowane np. na Międzynarodowym Festiwalu Malta w Poznaniu. Jest członkiem kolektywu artystycznego „Antyteren”.

Reżyser spektaklu: Cynkowi chłopcy, Sceny Dantejskie #16

Eva Rysova

Reżyser teatralny, tworzy zarówno w Czechach jak i w Polsce. Absolwentka wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej w Brnie, w ramach stażu zagranicznego spędziła rok akademicki (2007/08) na wydziale Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. Laureatka Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych w Casablance (FITUC 2008, Maroko) za spektakl „Noc morderców”, który prezentowano także na Studenckim Festiwalu Teatralnym w Hannoverze. Współzałożycielka czeskiej grupy teatralnej D’EPOG uhonorowanej nagrodą „Nadzieja roku 2011” na Festiwalu Teatrów Niezależnych Next Wave w Pradze. Jej ostatni spektakl z tym zespołem „Šest miliard Sluncí” prezentowano także na Festiwalu Teatralnym w Edynburgu (2014). Założycielka i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu ...jako na smrt! w Pradze (2015), który łączył artystów zajmujących się chorobą Alzheimera. Reżyser była asystentką m.in. Petra Zelenki, J.A.Pitínskiego i Krzysztofa Globisza. Zadebiutowała w 2010 roku w Starym Teatrze w Krakowie spektaklem „Dwanaście stacji” wg poematu Tomasza Różyckiego. Przedstawienie „Wieloryb the Globe jest jej dziewiątą pracą reżyserską w Polsce, gdzie tworzy w tandemie z dramatopisarzem i dramaturgiem Mateuszem Pakułą. Przetłumaczyła na czeski jego sztuki „Biały Dmuchawiec” i „Miki mister DJ”.

 

Teo Dumski

Urodzony w 1984 r. Wrocławski aktor i reżyser, pedagog, twórca Cloud Theater – teatru w chmurze. Artysta zajmujący się badaniem i nauczaniem technik aktorskich Michaiła Czechowa oraz ich analizy w świetle nauk psychologicznych i duchowych. Badacz Teorii Czystej Formy Witkacego. W 2007 roku ukończył PWST we Wrocławiu. Autor kilku uznanych eksperymentów formalnych, szczególnie na polu kreatywnego wykorzystania nowych technologii w teatrze. Związany przez wiele lat z wrocławskim Teatrem Ad Spectatores. W swojej twórczości broni sensu istnienia artysty w dzisiejszym technologicznym świecie, czym otwiera wątki trans-humanistyczne. Twórca idei „Tech is a Being" ("Technologia jest Istotą”).

Agnieszka Olsten

Reżyserka teatralna; studiowała dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, ukończyła Wydział Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie; była rzecznikiem prasowym Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie, pracowała także jako dziennikarka radiowa. W Teatrze Wybrzeże w Gdańsku zrealizowała Solo według Andrzeja Stasiuka, Tlen Iwana Wyrypajewa i Przebitkę (Grę aborcyjną) w ramach Szybkiego Teatru Miejskiego; w Teatrze Miejskim w Gdyni Ontologiczny dowód na moje istnienie Joyce Carol Oates, Miki mister DJ; w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Tartak Daniela Odiji; w Teatrze Polskim we Wrocławiu Lincz. Pani Aoi. Wachlarz. Szafa według jednoaktówek Yukio Mishimy i Samsara disco na podstawie Iwanowa Antona Czechowa i Życia owadów Wiktora Pielewina; w Teatrze Narodowym w Warszawie Norę Henrika Ibsena oraz Otella Williama Shakespeare’a; w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi Kaskadę na podstawie Udręki życia Hanocha Levina. We Wrocławskim Teatrze Współczesnym Nie do pary Andrew Bovella, Kotlinę na podstawie powieści Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych oraz Koniec świata w Breslau na podstawie powieści Marka Krajewskiego, w Teatrze Muzycznym „Capitol” we Wrocławiu Życie Mariana, life show Sybille Berg.

Reżyser spektaklu: Komediant, Sceny Dantejskie #18

Piotr Ratajczak

Reżyser teatralny. Absolwent Wydziału Reżyserii krakowskiej PWST. Dyrektor Artystyczny Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu. Zadebiutował realizacją „Skazy” wg W. Gombrowicza w szczecińskim Teatrze Krypta. Współpracował z wieloma scenami w Polsce m. in. z: Teatrem Współczesnym w Szczecinie, Teatrem Polskim w Bielsko-Białej, Teatrem Polskim w Poznaniu. Jest członkiem komisji artystycznej Festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie oraz organizatorem Festiwalu M-Teatr w Koszalinie. W Łaźni Nowej zrealizował spektakl „Niewierni”. Prezentował tu także swój spektakl „I będą święta”.

Wiktor Loga-Skarczewski

fot. Dawid Kozłowski

Absolwent Wydziału Aktorskiego krakowskiej PWST (2009). Brał udział w przedstawieniach dyplomowych: „Sędziowie” w reż. Jerzego Stuhra i „Dobry człowiek z Seczuanu” w reż. Pawła Miśkiewicza. Za role w tych spektaklach otrzymał Główną Nagrodę Aktorską oraz Nagrodę Dziennikarzy na XXVI Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. Tego samego roku został wyróżniony Stypendium Twórczym Miasta Krakowa i dołączył do zespołu Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej. Jako aktor brał udział w licznych projektach teatralnych, telewizyjnych, filmowych i radiowych. Jest finalistą i laureatem licznych konkursów i nagród, w tym m.in. prestiżowej Nagrody im. Leona Schillera (2014), przyznanej mu „w uznaniu za poziom artystyczny i za znakomite kreacje na scenie Narodowego Starego Teatru”. Jako pedagog zadebiutował w roli asystenta Małgorzaty Hajewskiej, przy przedstawieniu dyplomowym „Iwona, księżniczka Burgunda”. Następne lata spędził jako bliski współpracownik Jerzego Treli. Pomagał przy powstawaniu takich spektakli akademickich jak „Damy i huzary” czy „Samobójca”, pełniąc jednocześnie funkcję asystenta jak i samodzielnego wykładowcy na Wydziale Aktorskim. W roku 2015 otrzymał Stypendium Dla Wybitnych Młodych Naukowców przyznawane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Obecnie, po uzyskaniu stopnia doktora w dziedzinie sztuk teatralnych, prowadzi zajęcia w PWST im. L. Solskiego w Krakowie jako adiunkt. Jego reżyserskim debiutem były spektakle „Kowboj parówka” (Teatr Łaźnia Nowa) oraz „Ożenek” (Teatr PWST), które powstały w sezonie 2015/2016.

Reżyser spektaklu: Ożenek

Jakub Roszkowski

fot. Marcin Oliva Soto

Dramaturg, reżyser, autor adaptacji, tłumaczeń i opracowań scenicznych tekstów. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie na Wydziale Reżyserii Dramatu. Od 2007 do lutego 2015 roku pracował jako dramaturg w Państwowym Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, gdzie współtworzył takie spektakle jak między innymi:  „Blaszany bębenek” wg Guntera Grassa, „Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa, „Zwodnica” Middletona i Rowleya, „Zmierzch bogów”Viscontiego, Medioli i Badalucco„Kamień” Mariusa von Mayenburga, „Nie-Boska komedia”Krasińskiego, „Czarownice z Salem” Arthura Millera (Spektakl Roku 2013 w Gdańsku), czy „Maria Stuart” Friedricha Schillera. Jako reżyser zrobił spektakle: „Stalker” na podstawie książki „Piknik na skraju drogi braci” Arkadija i Borysa Strugackich, „Wielka improwizacja” Gizy, Roszkowskiego i Tremiszewskiego (oba w Teatrze Wybrzeże) oraz swój tekst „Lepszy świat” w Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze. Oprócz powyższych, wystawione zostały jeszcze trzy jego dramaty: „Morze otwarte” w Teatrze Współczesnym w Szczecinie (reż. Marek Pasieczny), „Zielony mężczyzna” w Fundacji Teatr BOTO w Sopocie (reż. Adam Nalepa) i „W popielniczce diament”w Teatrze Śląskim w Katowicach (reż. Waldemar Patlewicz).  „Morze otwarte” znalazło się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Jego dramaty tłumaczone są na języki niemiecki, rosyjski i hiszpański. Obecnie kierownik literacki Teatru im. Słowackiego w Krakowie.

Reżyser spektaklu: Wesele, Sceny Dantejskie #19

Lars Jan

Reżyser, projektant, pisarz i założyciel oraz artystyczny dyrektor Early Morning Opera, autor multi-dyscyplinarnych performansów i laboratorium sztuki, ma na swoim koncie takie performatywne zdarzenia artystyczne, jak: „Holoscenes” oraz „The Institute of Memory (TIMe)”. Wśród jego wcześniejszych prac należy wymienić: „Abacus” oraz „A Suicide Bombing By Invitation Only”. Jego performanse otrzymały wsparcie Centrum Eksperymentalnych Mediów i Sztuk Performatywnych (EMPAC, Troy, Nowy Jork), Muzeum Whitney w Nowym Jorku i wielu innych instytucji w USA. Jan otrzymał stypendium MacDowell Atelier Princeton, był również artystycznym rezydentem Centrum Sztuk Peformatywnych na UCLA i laureatem wyróżnienia Sherwood and YBCA 100 Awards. Jest synem emigrantów z Polski i Afganistanu oraz stypendystą programu TED. 

Katarzyna Kalwat

Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie (2011) i psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Swoją drogę artystyczną zaczęła od realizacji filmów krótkich. Była laureatką stypendium rządu francuskiego w ramach programu "Film dokumentalny". W teatrze zadebiutowała etiudą studencką "Sen nocy letniej", prezentowaną na XIII Festiwalu Szekspirowskim w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. W trakcie studiów współpracowała z Teatrem Dramatycznym m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka, gdzie asystowała Krystianowi Lupie przy realizacji spektakli ‘’Persona. Marilyn’’ i ‘’Persona. Ciało Simone’’. Była także uczestniczką licznych warsztatów m.in. w Korber Studio Jung Regie w Thalia Theater w Hamburgu.
W TR Warszawą zrealizowała spektakl ‘’Holzwege’’ według tekstu Marty Sokołowskiej opowiadający o twórczości Tomasza Sikorskiego. Projekt wygrał 22. Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Katarzyna Kalwat pracowała m.in. w TR Warszawa, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Nowym w Poznaniu, Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu.

Reżyser spektaklu: Holzwege, Sceny Dantejskie #23

Aleksandra Popławska

Aktorka i reżyserka. Przedstawienia w jej reżyserii zdobyły wiele ważnych i prestiżowych nagród min. Feliks Warszawski w kategorii Najlepsza Reżyseria sezonu 2010 („Kompleks Portnoya” – Teatr Konsekwentny), Nagroda główna Festiwalu Sztuk współczesnych R@port 2011 (Generał – T. IMKA) czy wyróżnienie za reżyserię na 18 Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej („Generał” – T. IMKA). Przedstawienia były wyróżnione w każdej niemal dziedzinie, za scenografię, muzykę, oraz role aktorskie: Marek Kalita jako Generał (min. Nagroda Zelwerowicza) , Anna Smołowik (Feliks Warszawski za Debiut). Jako aktorka Aleksandra Popławska pracowała z Grzegorzem Jarzyną, Agnieszką Glińską czy Pawłem Miśkiewiczem. Jest zdobywczynią wielu nagród, min. za rolę Małej Metalowej Dziewczynki w przedstawieniu „Między nami dobrze jest” Doroty Masłowskiej w reż. Grzegorza Jarzyny (T. Rozmaitości) czy za interpretację roli Beli Berlo w przedstawieniu „Sprzedawcy Gumek” H. Lewina w reż. Artura Tyszkiewicza (T. IMKA). Zagrała również w wielu interesujących produkcjach filmowych tworząc ciekawe role, do ostatnich należą: drugoplanowa rola kobieca we francuskim filmie „L’ infinitre” w reż. Giacomo Batiato, główna rola w polsko-izraelskim filmie pt. „Australia” reż. Ami Drozd oraz serial HBO pt. „Wataha”.

Reżyser spektaklu: Dogville

Agnieszka Glińska

Ukończyła Wydział Aktorski i Reżyserii Dramatu warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Jej dwa pierwsze samodzielne przedstawienia to „Arlekinada” na scenie Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu oraz „Niebo-Piekło” Prospera Merimée w Starym Teatrze w Krakowie. Jeśli spojrzeć na dobór repertuaru dokonywany przez Glińską, łatwo zauważyć, że upodobała sobie ona szczególnie teksty z szeroko pojętej współczesnej dramaturgii psychologicznej. Jako reżyser Glińska nie ulega teatralnym modom, pracę z aktorem przedkłada nad wyszukane pomysły inscenizacyjne. Jej przedstawienia fascynują, gdyż udaje jej się doczytać tekst do końca i wytrącić aktorów ze schematu, rutyny. 1 września 2012 roku Glińska objęła kierownictwo artystyczne warszawskiego Teatru Studio.  Swoją dyrekcję rozpoczęła od zbudowania różnorodnego zespołu, zapraszając do współpracy artystów z innych warszawskich scen.  Jej wybór potwierdziły już pierwsze premiery nowego sezonu („Sąd ostateczny”), a za "obiecujące nowe spektakle i komplety na widowni" Glińska została wyróżniona nagrodą "Co Jest Grane" Wdecha 2012 w kategorii Człowiek Roku.

Reżyser spektaklu: Między nami dobrze jest

Marcin Wierzchowski

Reżyser teatralny, dramaturg, autor scenariuszy teatralnych do własnych przedstawień. W Teatrze Łaźnia Nowa zrealizował przedstawienia oparte na autorskich scenariuszach teatralnych: "Supernovą. Rekonstrukcję" (premiera: 16.05.2008) oraz "Ostatnie kuszenie" (premiera: 16.12.2010). Ostatnio wraz z R. Pawłowskim tworzył scenariusz dokumentalnego serialu teatralnego "Jeżyce Story. Posłuchaj miasta!" Współpracował m. in z Teatrem im W. Horzycy w Toruniu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie ("Idiotki")

Jerzy Zoń

Współzałożyciel i dyrektor Teatru KTO (od 1978 roku). Założyciel i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Ulicznych w Krakowie. Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze w latach 1988-1993. Reżyser i realizator wielkich widowisk plenerowych oraz międzynarodowych projektów teatralnych. Uhonorowany m. in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W ciągu 38-letniej pracy w Teatrze KTO wyreżyserował kilkadziesiąt spektakli scenicznych (m. in. „Paradis”, „Lustro”, „Gmach”, „Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać”, „Chór Sierot”) i ulicznych (m. in. „Parada ponurych”, „Apokryf”, „Wieża Babel”, „Zapach Czasu”, „Quixotage”, „Ślepcy”), które były prezentowane podczas ponad 250 wyjazdów zagranicznych, na 5 kontynentach, w ponad 40 krajach, dla około 2 mln widzów. Do jego najważniejszych, a zarazem największych w Polsce inscenizacji plenerowych należą: „Hello Mr Jo” dla francuskiego teatru Jo Bithume (około 150.000 widzów), „Vivat Academia” (około 8.000 widzów), Cantata (milenijne widowisko sylwestrowe transmitowane przez BBC do ponad 120 państw). Najciekawsze projekty międzynarodowe zrealizowane przez Jerzego Zonia w ostatnich latach: koprodukcja z Operą Norweską (spektakl „Operacja Opera); udział w programie Polska Prezydencja 2011 (prezentacje spektaklu "Ślepcy" w Kijowie, Mińsku i Berlinie); udział w prestiżowej prezentacji osiągnięć polskiego teatru podczas Fringe Festival 2012 w Edynburgu (nominacja do nagrody Total Theatre Award). Jerzy Zoń wypracował charakterystyczny, pozawerbalny język teatralny, będący rozpoznawalnym znakiem Teatru KTO i źródłem jego międzynarodowych sukcesów.

Reżyser spektaklu: Chór sierot

Anna Rokita

Ukończyła wrocławską PWST w 2006. Już na drugim roku studiów debiutowała jako Laura w „Szklanej menażerii” (reż. D. Starczewski) w Teatrze Bagatela, gdzie została także zaangażowana jako etatowa aktorka. Jej kolejne role to, między innymi: Hedda w „Heddzie Gabler” (reż. D. Starczewski), Bianka w „Othellu” (reż. M. Sobociński), Sonia w „Zbrodni i karze” (reż. W. Śmigasiewicz), Adrian w „Seksie nocy letniej” (reż. A. Majczak), Karla w „Nocy Helvera” (reż. I. Villqist) oraz m.in. pies i starsza kobieta w „Barbelo, o psach i dzieciach” (reż. M. Bogajewska). Trzy skrajnie odmienne typy kobiece zagrała w „Układzie” (Florence) i „Mefiście” (Barbara) w reżyserii Michała Kotańskiego oraz w „Tacie” (Mamusia) w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej. Od lat z powodzeniem śpiewa. Brała udział w Gali XXVI Przeglądu Piosenki Aktorskiej „Wiatry z mózgu”. Jednym z owoców współpracy z kompozytorem Piotrem Krakowskim jest monodram muzyczny do tekstów Patrycji Babickiej. „Pitawal - kryminalne historie Krakowa w piosenkach” to debiut reżyserski aktorki.

Weronika Szczawińska

Reżyserka teatralna, dramaturżka i kulturoznawczyni, ur. w 1981 r. w Warszawie. Absolwentka MISH na UW i reżyserii w warszawskiej Akademii Teatralnej. Obroniła doktorat w Instytucie Sztuki PAN, jest kierowniczką artystyczną Teatru im. Bogusławskiego w Kaliszu. Pracuje z dramaturżką Agnieszką Jakimiak, aktorem Piotrem Wawerem jr. i kompozytorem Krzysztofem Kaliskim.

Szczawińską szczególnie interesują mechanizmy działania pamięci i postpamięci, dekonstruuje mity i legendy, tworzone w celu budowy i cementowania wspólnot. Obok pamięci i historii Szczawińską zajmuje problematyka feministyczna i genderowa. 

Spośród jej najważniejszych prac wymienić należy: „Jackie. Śmierć i dziewczyna” Elfriede Jelinek (2008, Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie), „Zemstę” Aleksandra Fredry (2009, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, „W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i innych” (2011, Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu), „Kamasutra. Studium przyjemności", napisana przez Bartosza Frąckowiaka i Szczawińską (2011, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu) oraz „Źle ma się kraj” (2012, Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy). W 2014 r. na scenie krakowskiego Starego Teatru Szczawińska wyreżyserowała "Geniusza w golfie", sztukę o Konradzie Swinarskim na podstawie tekstu swojej stałej współpracowniczki Agnieszki Jakimiak.

 

Reżyser spektaklu: Orlando

Dagmara Żabska

Aktorka, reżyserka, pedagożka teatru; założycielka i szefowa Teatru Figur Kraków, z którym występowała na najważniejszych festiwalach sztuki lalkarskiej i w najmniejszych ośrodkach kultury w Polsce i na świecie (w Waszyngtonie, Moskwie, Bielsku-Białej, Okulicach, Psarach, Bagdadzie, Seulu, Podłężu i in.). W TFK zajmuje się teatrem cieni, teatrem dla dzieci, sztuką społeczną. Absolwentka teatrologii UJ, Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach, Figurentheater -kolleg w Bochum. Szefowa Małopolskiego Instytutu Teatralnego, którego misją jest upowszechnianie teatru w małych miejscowościach regionu.

Odznaczona Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”. Za reżyserię spektaklu „Król Maciuś I”  otrzymała nagrodę w Konkursie na inscenizację dawnych dzieł literatury polskiej „Klasyka Żywa”. Stypendystka Ministra Kultury w 2016 r.

Reżyser spektaklu: Huljet huljet

Agata Duda-Gracz

reżyserka i scenografka wyróżniająca się własnym, wyrazistym językiem teatralnym. Absolwentka Historii sztuki na UJ i Wydziału Reżyserii PWST w Krakowie. Będąc jeszcze na studiach wyreżyserowała takie spektakle jak Kreatura wg J. Murrela czy Kain G. Byrona Do wszystkich swoich spektakli sama przygotowuje scenografię. Wyreżyserowała m.in.: Grzeszne dzieciństwo wg M. Twaina, Nierządy i Wybranych wg J. Geneta, Prze(d)stawienie T. Dorsta i U. Ehler, a ostatnio Balkon J. Geneta i Romea i Julię wg W. Szekspira. Jest autorką scenografii do takich spektakli jak m.in.: Naprawiacz świata T. Bernharda (reż. L. Piskorz), Jesienin wg S. Jesienina (reż. J. Grałek, B. Wójcik), Loteria na mężów, czyli narzeczony nr 69 K. Szymanowskiego (reż. J. Opalski), Życie w teatrze D. Mameta (reż. M. Kuźmiński). Jednym z głównych motywów, jakie podejmuje w swoim teatrze jest konfrontacja mitu z rzeczywistością oraz badanie relacji pomiędzy sacrum a profanum. Galgenberg wg M. de Ghelderode jest kolejnym spektaklem zrealizowanym przez Agatę Dudę-Gracz w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, wcześniej wyreżyserowała: Abelarda i Heloizę R. Vaillanda i Kaligulę A. Camusa. Biorąc na warsztat sztuki Michela de Ghelderode, Agata Duda-Gracz dokonała autorskiej adaptacji jego utworów. Najciekawsze wątki wybrane m.in. z Wędrówki Mistrza Kościeja i Kobiet u Grobu połączyły się w spójną całość, której tematem jest grzeszna natura człowieka i wszechobecny lęk przed śmiercią.

Jan Klata

Studiował reżyserię dramatu najpierw w Warszawie, a potem w PWST w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego, Jerzego Jarockiego oraz Krystiana Lupy. Po studiach pracował m.in. jako copywriter, dziennikarz muzyczny oraz reżyser telewizyjnego talk-show. Pierwszą realizacją Klaty na zawodowej scenie był „Rewizor” Mikołaja Gogola przygotowany w Teatrze Dramatycznym im. Szaniawskiego w Wałbrzychu (2003). Miesiąc później w Teatrze Polskim we Wrocławiu wystawił własną sztukę „Uśmiech grejpfruta”. W 2004 w Stoczni Gdańskiej odbyła się głośna premiera spektaklu „H.” wg Hamleta Williama Shakespeare’a, zrealizowana przez Teatr Wybrzeże. Od tej pory reżyser stale współpracuje z najciekawszymi scenami teatralnymi w Polsce – m.in. TR Warszawa, Starym Teatrem w Krakowie, Teatrem Polskim we Wrocławiu czy Teatrem Polskim w Bydgoszczy. W 2006 roku reżyser otrzymał Paszport Polityki w kategorii „teatr” – nagroda przyznana została za nowatorskie i odważne odczytywanie klasyki  oraz za pasję i upór w badaniu narodowych mitów i diagnozowaniu polskiej rzeczywistości. Za świetnie przyjęty spektakl „Sprawa Dantona” (Teatr Polski we Wrocławiu 2008) Klata otrzymał nagrodę im. Konrada Swinarskiego, Laur Konrada na katowickim festiwalu Interpretacjeoraz nagrodę za reżyserię na festiwalu Boska Komedia 2008. Na zamówienie Festiwalu Dialog Czterech Kultur w 2009 roku reżyser zrealizował współczesną wersję „Ziemi obiecanej” według Władysława Reymonta. Od stycznia 2013 roku Klata pełni funkcję Dyrektora Starego Teatru w Krakowie, gdzie wyreżyserował do tej pory: „Trzy stygmaty Palmera Eldritcha” (2006) Philipa K. Dicka, „Oresteję” Ajschylosa (2007), „Trylogię” Heneryka Sienkiewicza (2009), „Wesele hrabiego Orgaza” Romana Jaworskiego (2010), „Tajnego agenta” Josepha Conrada oraz „Do Damaszku” Augusta Strindberga (2013) i „Wroga ludu” na podstawie dramatu Henrika Ibsena.

Reżyser spektaklu: Wróg ludu, Sceny Dantejskie #20

Wiktor Rubin

Absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST; studiował również filozofię. Debiutował w 2006  polską prapremierą Mojo Mickybo O. McCafferty'ego przygotowaną w Teatrze Krypta w Szczecinie. W Teatrze Polskim w Bydgoszczy zrealizował Tramwaj zwany pożądaniem T. Williamsa (2006) oraz Przebudzenie wiosny F. Wedekinda (2007), Drugie zabicie psa w/g M. Hłasko(2007); w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku Lillę Wenedę J. Słowackiego (2007) oraz Orgię P. Pasoliniego (2010), która została nominowana do Sztormów Roku, a w 2011 reżyser otrzymał Nagrodę Prezydenta miasta Gdańsk. W Teatrze Polskim we Wrocławiu wyreżyserował Terrodrom Breslau wg powieści T. Staffela (2006), Cząstki elementarne wg powieści M. Houellebecqa (2008), Lalkę na motywach powieści B. Prusa, wyróżnioną na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska" 2009. W krakowskiej Łaźni Nowej przygotował Emigrantów S. Mrożka (2010). W ostatnim czasie wystawiał dramaty Jolanty Janiczak: w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu James Bonda: świnie nie widzą gwiazd J. (2010), a w Kieleckim Teatrze im. Żeromskiego Joannę Szaloną: Królową (2011), Ofelię (2011) w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, Tak powiedział Michael J. w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Karzeł, down i inne żywioły w Teatrze Nowym w Łodzi oraz najnowszą realizację Carycę Katarzynę w kieleckim Teatrze im. Żeromskiego. Jego spektakle były wielokrotnie pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, m.in. na Boskiej Komedii w Krakowie, Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, Interpretacjach w Katowicach, Prapremierach w Bydgoszczy, Festiwalu Klasyka Polska w Opolu, czy Szczecińskim Kontrapunkcie.

 

 

 

 

Radek Rychcik

Radek Rychcik (1981) studiował na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Należy do młodego pokolenia artystów kształtujących współczesny teatralny język w Polsce. Rozpoczął swoją karierę jako asystent uznanego reżysera, Krystiana Lupy, przy jego spektaklu Factory 2, a następnie później wystawił kilka przedstawień w polskich teatrach. Szczególną uwagę przyciągnęła produkcja Samotności pół bawełnianych na podstawie sztuki Bernarda-Marie Koltésa, pokazywana na wielu festiwalach na całym świecie (m.in. w teatrze REDCAT w Los Angeles a także na On the Boards w Seattle, Under the Radar w Nowym Jorku, Festiwalu PuSH w Vancouver, festiwalu Santiago a Mil w Chile czy PAMS w Seulu). Za spektakl Łysek z pokładu Idy (2010) został uhonorowany najbardziej prestiżową w Polsce nagrodą za reżyserię – Laurem Konrada. Natomiast za inscenizację Hamleta (2011), otrzymał Grand Prix czternastego Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku. Laureat Paszportu Polityki.

Reżyser spektaklu: Wesele , ScenyDantejskie #14