Projekty senioralnego cohousingu, czyli rozwiązań umożliwiających osobom starszym wspólne zamieszkiwanie domów lub osiedli przystosowanych do nich potrzeb, od kilku lat wzbudzają coraz większe zainteresowanie, i to nie tylko wśród seniorów. O pomysłach na spędzenie starości z przyjaciółmi, funkcjonowanie we wspierającej społeczności i – co chyba najważniejsze – porzucenie strachu przed samotnością rozmawiają coraz młodsze osoby. Mamy już seriale na ten temat (na przykład bijące rekordy popularności Netflixowe Grace i Frankie), mamy nawet przykłady wdrażania takich rozwiązań w Polsce (poczytajcie o senioralnym cohousingu w Rybniku!). Teraz pora na wprowadzenie tego tematu do teatru. Zajął się tym Michał Buszewicz, który w Domu niespokojnej starości obsadził aktorów najstarszego pokolenia ze szczecińskiego Teatru Współczesnego i stworzył opowieść o utopii, która może się ziścić. 

Główna bohaterka, Helena (Beata Zygarlicka) na początku spektaklu zastanawia się „czy to już?” – czy starość już przyszła, czy należy mobilizować się i zacząć realizację projektu wspólnego domu, o którym grupa zaprzyjaźnionych seniorów myślała od lat? Wspólnie dochodzą do wniosku, że tak, że to już. To, co wydarza się potem, to przezwyciężanie wyzwań organizacyjnych i międzyludzkich niesnasek. Spektakl Buszewicza nie dotyczy tylko cohousingu. Znalazło się w nim miejsce na refleksję o seksualności osób starszych, ich relacjach z rodziną i śmiercią, która nieuchronnie towarzyszy lokatorom wspólnego domu. W przygotowaniu spektaklu skorzystano z konsultacji „ekspertów doświadczenia”, którymi w tym przypadku byli szczecińscy seniorzy. Dom niespokojnej starości znalazł się w finale 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, a Michał Dobrucki otrzymał w tym konkursie wyróżnienie za scenografię do spektaklu.

---

W spektaklu odpalany jest papieros, używane są światła stroboskopowe i dymiarka. Spektakl zawiera scenę nagości.

---

Fot. Piotr Nykowski