„Moje ciało nie jest świątynią, moje ciało jest narzędziem oporu”
– Diana J. Torres

A czym jest twoje ciało? Czym jest twoja seksualność, twoje pragnienie, twój wstyd i twoja nagość?
Czy powielają jedynie kapitalistyczne i kolonialne klisze, czy też stają się czymś więcej: źródłem walki i przyjemności, możliwością zmiany norm i politycznych narracji — w imię budowania wspólnoty, która rozbija hierarchie i wytycza nowe kierunki w kulturze?

Pornoterroryzm, jako strategia artystyczna i polityczna, odcisnął wyraziste piętno na sztuce postpornograficznej — w sposób radykalny, wywrotowy i poszerzający jej pole o nowe interpretacje. Nic dziwnego: sama postpornografia została z czasem zawłaszczona przez Akademię, unieruchomiona przez martwy język teorii i akademickich dogmatów. Tymczasem sztuka postporn wykuwała się w ogniu ulicznych protestów, w praktykach politycznego aktywizmu, w rebelianckich galeriach, na skłotach i w autonomicznych queerowych przestrzeniach, które współtworzą współczesną kulturę oporu i widzialności.
Dlatego nie da się jej zamknąć w sztywnych ramach: jest nieustanną fluktuacją, ruchem wytwarzającym coraz to nowe subwersywne narracje — zawsze aktualizowane, zawsze transgresywne, zawsze wyprzedzające swój czas.

Chcemy więc przybliżyć publiczności estetykę „postpornoterrorismo” — namiętne i szczere połączenie ukazujące seksualność jako obszar polityczny. Nie neutralny, lecz kształtowany przez normatywne dyskursy religii, patriarchatu i państwa. To estetyka przekroczenia, która potrafi oburzać (świetnie!) i bluźnić (jeszcze lepiej!), ale która przede wszystkim prowadzi nas wyuzdaną ścieżką ku społecznej i kulturowej zmianie.
Inaczej byłaby tylko dekoracją.

Mamy jedną noc, by pokazać to, co dziś wydaje nam się najważniejsze w performatywnych sztukach postpornograficznych: serię przygotowanych specjalnie na to wydarzenie performansów, skoncentrowanych na polityczności ciał i korzystających ze strategii charakterystycznych dla postpornoterroryzmu. Wśród zaproszonych artystek i artystów trwa żywy spór o język, którym można performować seksualność w obronie własnych praw, o zakres poruszanych tematów i o to, co rzeczywiście rezonuje z teraźniejszością.

Pomimo różnic, wszystkie działania wpisują się w estetykę radykalnej cielesności: nagość, płyny ustrojowe, autoerotyzm — narzędzia mogące wywoływać dyskomfort, ale jednocześnie skłaniające do refleksji nad własnymi normami i kulturowymi ograniczeniami. Wszystkie afirmują seksualność jako narzędzie sprawczości i wyzwolenia, jednocześnie ujawniając jej uwikłanie w przemoc, normatywność i mechanizmy kontroli.

Zaproszone artystki i artyści:

Maria Basura — chilijska performerka, reżyserka i aktywistka związana z projektem „Fuck the fascism”. W swoich performansach — prezentowanych w przestrzeniach autonomicznych i na festiwalach — koncentruje się na dekolonizacji władzy, często odwołując się do estetyki BDSM i fetyszu.

JorgeTheObscene & Roxy Nova — chilijsko–szkocki duet seksworkerski i performerski zakorzeniony w niezależnej kulturze queerowo–klubowej. Transformują estetykę mainstreamowej pornografii w rebeliancki, komiczny spektakl, szydzący z kulturowych klisz i dekonstruujący społeczne normy — nierzadko przy aktywnym udziale publiczności.

Anna Kalwajtys — jedna z najbardziej progresywnych polskich performerek, działająca na styku radykalnego feminizmu, polityki, sztuki i seksualności. W swoich pracach często wchodzi w bezpośrednie interakcje z publicznością, prowokując improwizowane sytuacje oparte na symbolicznej przemocy. Pozornie chaotyczna i nieprzewidywalna, realizuje konsekwentną strategię, która prowadzi do radykalnych, politycznych przesłań.

Lola Pistola — hiszpańska artystka i aktywistka zajmująca się emancypacją ciał nienormatywnych i obrazami cielesności w kulturze. W swoich działaniach używa płynów ustrojowych, masturbacji, estetyki postapo; podejmuje współczesne kwestie polityczne, korzystając m.in. z języka ciałopozytywności i hydrofeminizmu. Jej praktykę można określić jako performans biopolityczny.

Simona Kasprowicz — performerka i reżyserka, badająca opresyjność kultury patriarchalnej i redefiniująca seksualność osób trans. Na scenie performuje własną seksualność, często grając z kliszami popkulturowego wizerunku kobiecości oraz symbolami religijnymi i politycznymi.

Betty Q — legenda polskiej burleski, która uznała tę formę za wyczerpaną. Jej performans to radykalna próba wyjścia poza dotychczasowe praktyki i demontażu estetyki burleski — w imię realnego politycznego gestu i stworzenia trudnego, niewygodnego dialogu z publicznością.

Liad Hussein Kantorowicz — twórczyni niezwykle istotnego, wyrazistego języka postpornowego i queerowego performansu, używanego do działań artywistycznych, często związanych z radykalną polityką. Jej prace obejmują muzykę, performans, film i videoart.

Leon Dziemaszkiewicz — legendarna postać body artu, wędrująca przez epoki i generacje. Korzysta z prostych, intensywnych środków wyrazu — farby, taśm, piór, trashowych rekwizytów — z których tworzy pełne energii performanse zakorzenione w estetycznych korzeniach queerowego DIY.

Nicky Miller / Electrosexual — kolektyw DJ–performerski czerpiący z muzyki klubowej, sztuki wizualnej oraz queerowego kina i videoartu. Doskonała okazja, by poczuć rytm autentycznej berlińskiej sceny undergroundowej — nie tylko dzięki muzyce.

Program filmowy

Wydarzenie uzupełni program filmowy: galeryjne filmy funkcjonujące w hermetycznym obiegu sztuki oraz undergroundowe narracje kolektywów i twórców z Ameryki Południowej i Europy, także z Polski. Większość tych prac należy do obiegu festiwalowego i była prezentowana na najważniejszych festiwalach postpornograficznych na świecie.

Pokażemy queerowe narracje ze skłotów, feministyczne i transfeministyczne manifesty, filmy ekoseksualne osadzone w mrocznej ekologii i międzygatunkowych sojuszach, dekolonizacyjne strategie postseksualnej widzialności, radykalnie polityczne filmy emancypacyjne, produkcje kolektywów seksworkerskich i podziemne brazylijskie kino BDSM — kilkadziesiąt krótkich form rozszerzających spektrum współczesnej postpornografii.

Mamy na to tylko jedną noc — ale zapamiętamy ją na długo.

---

Grafika: Victor Soma